بعد از شب هزار و یکم

هیچی ندارم که بگم. فقط درد و بغض و اشک.

رها جان خوب می کنی که می نویسی. باید بنویسی، بذار سیلی بخورد تو صورتمان و یادمان نرود که زندگی فقط به روز رساندن شب مان نیست.