بعد از شب هزار و یکم

تو بعضی از جمع ها فکر می کنم نامریی ام یا شایدم صدام شنیده نمیشه وگرنه مگه میشه وقتی دارم با چند نفر حرف می زنم، اونم حرفی که برام مهمه یا ماجرایی که برام جالبه، لپ کلوم دارم زر می زنم. کسی گوش نکنه؟

یا با بی تفاوتی دستشون زیر چونه شون باشه و زل بزنن به دیوار یا با یه یه چیزی ور برن بعد یه دفعه یکی شون وسط حرفام یه جریانی یادش بیاد و شروع به حرف زدن و کنه و بقیه با علاقه تموم شروع کنه به گوش دادن.

کم نیستن این مواقع، که حس می کنم محو شدم. بلند کردن صدا یا اعتراض کردن که مثلن دارم حرف می زنم. حس خوبی نداره، چون بعدش وقتی اونا با بی اعتنایی بر می گردن طرفم که حالا حرفت رو بزن، دلم می خواد لال بشم.

پ.ن: لطفن، خواهشن، التماسن، نیاین بگین خب تو اون جمع ها نرو. باشه؟