بعد از شب هزار و یکم

حس می کنم در این روزهای غمگین کشورم، نباید شاد باشم، حق ندارم. اما ته ته ته دلم هم یک حسی بهم می گوید در این روزها باید به خاطر خوشی هایی که داری شاکر باشی، مگر نه این که شکر نعمت نعمتت افزون کند؟

پس می نویسم که شاکرم به خاطر داشتن دوستانی بهتر از آب روان و البته این پست رو مخصوص لاله می نویسم.

لاله، همین دوست دیوانه فوق العاده ام.

چند روز پیش بهم زنگ زد و پرسید: راستی آیدا تو چرا بونسای نداری؟

گفتم: چون گرونه! چطور؟

گفت: آخه یهو فکر کردم چطور این همه گلدون داری اما بونسای نداری.

تماس ما قطع شد اما نمی تونم بنویسم همین! چون از دیروز تا حالا من صاحب قشنگ ترین بونسای جنسینگ دنیا شدم.

این همین نداره. در واقع هیچ کلمه ای برای بیانش وجود نداره.

پ.ن: عکس تزیینی ئه اما شباهت زیادی به بونسای خوشگل من داره.