درسته موی بلند دردسر داره اما خب یه کیف اساسی داره اونم اینه که میشه موها رو بافت. من عاشق موی بافته ام. حتی یه بار همشون رو مدل مکزیکی بافتم که البته تجربه خوبی نبود_ کدوم احمقی وقتی قراره دو هفته با شن و ماسه کار کنه میره موهاش رو جوری می بافه که شستنش کلی دنگ و فنگ داره؟_

بچه که بودم مامانم موهام رو می بافت یا یه دونه پشت سرم یا دوتا بغل سرم. خیلی دوس داشتم. تقریبا یادم رفته بود که با یکی از پست های بانو سرن _ بعله! بانو، همش تقصیر شماست_  یاد اون روزها و گیس بافته افتادم بعد وسوسه شدم که موهام رو بلند کنم تا بتونم دوباره این جوری ببافم شون.

اما الان که موهام یکم بلند شده و مدلش رفته رو اعصاب موندم که گیس خوشگل می ارزه به این همه زحمت؟ دوباره موهای بلند اونم برای منی که روزی چند بار دوش می گیرم، زیر روسری هم هست تازه، خلاصه هی کوتاه کردن و مرتب کردن موهام رو عقب انداختم تا الان که قشنگ مثل ایشون شدم:

به فلش ها توجه کنید، پشت موهای من به همین شدت اومدن بالا، یعنی جلوی موی این پریچهره رو برای پشت موهای من فرض کنید، حالا متوجه شدید چه دلبری شدم؟! طفلک مامانم خیلی سعی می کنه به روم نیاره!

واسه همین دو دلی دیروز کلی مدل موهای کوتاه رو سرچ کردم تا راحت تر تصمیم بگیرم. از این مدل خیلی خوشم میاد:

اما فایده نداره چون موهای من فرئه و این جوری در نمیاد تازه شاید مجبور به استفاده از سشوار هم بشم که اصلن خدا رو خوش نمیاد.

آخرش به این مدل موی خانم بری رضایت دادم:

فکر کنم دردسر کمتری داشته باشه و با توجه به فر بودن موهای جفت مون احتمالن به منم بیاد، البته شما ها فقط موها رو در نظر بگیرد بقیه اعضای صورت کوچکترین شباهتی ندارند.

این که من تصمیم رو دارم می گیرم یه طرف این که کی خودم رو ببرم آرایشگاه و تصمیم رو عملی کنم به طرف دیگه است. برای همین می خوام کارم رو سخت تر کنم، هم این جا می نویسمش که مثل آینه دق جلو روم باشه هم این که از دوستان تهرانی خواهش می کنم اگه جای خوبی رو می شناسند که آرایشگرش به حرف آدم توجه نشون بده بهم معرفی کنند_ آرایشگر دم خونه مون ذره ای به گفته های من اهمیت نمی ده_ تا حسابی دستم بره تو پوست گردو!